ah azizim ah

Ocak 30, 2010 tarihinde Eften Püften kategorisi altında kayda geçti

Geçen hafta İstanbul'u kar esir almasından mütevellit ben de evde esir kaldım. Günlerden Pazar. Dışardaki kar kıyameti görünce içimden pazartesi işe gidilmez dedim. Akabinde pencereyi açtım, çöpten bir şeyler toplayan teyzeyi gördüm. Ya ben çok abartıyordum ya da teyze abartıyordu. Abartmaktan ziyade abartmak zorunda kalıyordu. Güldüm kendime, geçtim.

Uzun zaman oldu İstanbul'a böyle kar yağmayalı. Fırsat bu fırsat dedim sıkı giyinip soğuğa inat dışarıya çıktım. Hava hiç solumadığım kadar da güzel. Havadaki toz kir iyice dibe çökmüş. Yolda giderken bir amca gördüm, arabası yolda kalmış. Aynı anda hem gaza basmaya çalışıyordu hem de arabayı itmeye çalışıyordu bir yandan. İlginç. İnanmış demek ki. O araba çalışacaktı. Bir el attım ki el atmamla arabanın egzosunu yemem bir oldu. Haketmiyorum galiba temiz hava almayı.

Devam ettim yürümeye. Yerde siyah civik civik diye öten siyah küçükceneden bir kuş gördüm. Belli ki yavru ve yüksekçe bir yerden düşmüş. Karga yavrusuydu. Aldım onu duvarın üstüne koydum umutsuzca, sanki tek derdi duvarın üstünde olmaktı. Birden duvarın üstüne bir karga geldi. sevindim. aldı yavruyu yükseldi ve yukardayken yavruyu yere bıraktı ve yavru sizlere ömür. Anlam veremedim. sonra öğrendim ki kargalar el değilen yavrularını öldürüyormuş. Sonradan şunu da öğrendim ki, kargalar kendisine, yavrusuna zarar vereni unutmazmış musallat olurlarmış her gün düzenli olarak. Her gün işe giderken karganın birinin yukardan üzerime alçalıp kafamı gagalayıp tekrar yükselmesinin nedenini de öğrenmiş oldum böylece. dost tavsiyesi. kargalara bulaşmayın.

geri döndüm. eve girdim. çıkmadan önce evin soğukluğundan şikayetçiydim. eve girmemle beraber yüzüme tatlı bir sıcak vurdu. ah azizim ah. insan sahip olduğu şeyin kıymetini ona sahipken bilmiyor.

öyle işte azizim.